تواضع تا کجا خوب است !!!

همیشه از قدیم و ندیم گفته اند و شنیده ایم که انسان باید تواضع داشته باشد و همیشه چون درختی پربار که میوه و بر زیادی دارد و شاخه هایش رو به زمین است سرش پایین باشد و غرور نداشته باشد اما آیا تا بحال فکر کرده ایم که این تواضع باید تا کجا باشد و به چه گونه ای ؟؟؟

دوستی میگفت که سالها در رشته فوتبال زحمت کشیده بودم و از نظر بازی در میان جمع دوستان و ... در حد بسیار خوبی بودم روزی وارد جمعی شدم که مرا نمی شناختند و وقتی قرار شد بازی کنیم تواضع به خرج دادم که دست آخر روی نیمکت نشستم در حالی که هر چند نفر که بازی میکردند حتی الفبای فوتبال را هم بلد نبودند چه برسد به بازی . در زندگی روزمره نیز همیشه همینگونه است وقتی انسان در مقابل دیگران تواضع به خرج میدهد عده ای انسانهای بی ظرفیت پیدا می شوند که سو استفاده کنند و متاسفانه ارزش کار انسانی شما را زیر سوال ببرند تا جایی که انسان از خود می پرسد تواضع به چه قیمتی ؟ به قیمت اینکه دیگران از تو سوء استفاده کنند .... 

این جمله را از استادی پرسیدم که تواضع تا کجا خوب است ؟ در پاسخ گفت تواضع در مقابل اهل معرفت پسندیده است اما در مقابل کسانی که بویی از معرفت و فهم نبرده اند باید حتی مغرورانه هم برخورد کرد چرا که از قدیم گفته اند :

قدر زر زرگر شناسد قدر گوهر گوهری .... و براستی تمام نیکویی های اخلاق خوب و مفیدند بشرط اینکه ما مقام و جایگاه خود و رفتار خود را درک کنیم .... به نظر شما تواضع تا کجا خوب است ؟